نگاه مست

ما که

   تولد پروانه را ندیدیم    !

         اما مرگ بال او را

              بر جان خسته  کشیدیم 

    در ته  تاریک کوچه

             در خلوت بن بست به خود پیچیدیم

                       رنج درخت پیر را گریستیم

 ما همه

      خاطره ی برگریزان یک درخت ایم

            نمی دانستیم 

                 ولی مستانه 

                   بر خش خش برگ ها زیر پایمان خندیدم   ... !!!

 گریبان ما دچار ثانیه ها

     تا کی شکسته شود

        عمر ما در چروک آئینه ها  ....